Piosenka “Sing Like Madonna” porusza temat sławy, często obecny w sztuce. Jednak Sebastian Schub zrobił to w tak brutalny sposób, że powiew świeżości tej muzyki jest ogromny.
To co napisał na swoim Tik-toku, zajawiając piosenkę mocno oddaje jej sedno – tworzył muzykę 7 lat w piwnicy i w końcu stworzył utwór, który odsłania jego duszę. Melodia kawałka pięknie oparta jest na dźwiękach piana, które buduje zarówno nastrój spokojny, jak i porywający, niczym rwąca rzeka.

Inne utwory z płyty, którą w całości oceniam bardzo wysoko, to głównie romantyczne ballady. Sebastian Schub sięga po gatunek i tematykę wyświechtaną na lewo i prawo, w której ciężko zaskoczyć, a każdy utwór (dzięki szczerości i przygotowaniu) brzmi świeżo. Jest to dla mnie niebywałe.

Orpócz ballad na Epce znajdziemy rockowy kawałek “Ruin Me”, z bardzo fajnym gitarowym riffem przewodnim, na którym Sebastian Schub świetnie wykorzystuje ciemną stronę swojego wokalu.

Słychać tutaj rzetelny warsztat artysty, który jest multiinstrumentalistą, ukształtowanym przez legendarny Spiritual Bar w Camden w Londynie.

Kariera Sebastiana Schuba, powoli nabiera tempa. Muzyk niemieckiego pochodzenia zamienia bary na wielkie stadiony. Trzymamy kciuki.

Od pierwszych dźwięków albumu “Hugo” Loyla Carnera dostaje się prosto w twarz wielkim podmuchem świeżego powietrza. Raper dźwiękami zabiera cię w głąb duszy. To podróż błyskawiczna – windą –  i odważna – bez wprowadzenia. Zjeżdża się wgłąb “ciemnych” emocji. Tych, których często ludzie unikają – nienawiści, złości, smutku. Piosenka “Hate” Loyla Carnera otwiera płytę. A po niej wysiada się na ziemi, czyli w realności i słucha się powodów, dlaczego ta nienawiść autora zalała.

Loyle Carner – wyjątkowy brytyjski raper

Raper nie owija w bawełnę. Mówi, jak jest. Mówi o nierównościach, o bólu. O tym, jak czuje się czarnoskóry mężczyzna, dziecko z ADHD, osoba nielubiąca siebie, szukająca siebie, niepasująca do społeczeństwa czy człowiek tracący bliską osobę.
I robi to w sposób tak artystyczny, że mimo różnych powodów emocji, uznaję tę płytę za uniwersalną. Nienawiść, strach, ból dotyka każdego, a raperowi udało się złapać te emocje w niesamowitej perspektywie. 

Perspektywie osoby bardzo wrażliwej, dobrej, która nie chce, by świat tak wyglądał, ale nie odwraca wzroku od tego co widzi. Nie chce tego czuć, ale to czuje. 

Płyta “Hugo” pełna groovu

Loyle Carner zrobił to na płycie “Hugo” w sposób tak artystyczny, że aż zapiera dech.
Każdy wers naszpikowany jest mnóstwem błyskotliwych porównań, follow-upów i spostrzeżeń. Można słuchać tego godzinami i ciągle wyciągać nowe smaczki.
Mimo mnogości artyzmu, muzyka albumu “Hugo” w ogóle nie przytłacza. Jest cudownie lekka i melodyjna.
Loyle Carner jest bowiem nie tylko niezwykle utalentowany, jeśli chodzi o nawijkę, ale też muzycznie. Podkłady są pełne skarbów: jazzu, groovu, lirycznego pianina. Słychać “starą” szkołę i klasyczne formy w bardzo nowoczesnym wydaniu. Nic dziwnego, że płyty Loyla Carnera są bardzo poważane w środowisku hip-hopowym. 
Dla mnie jego utwory są tak genialne, że brzmią meanstreamowo, w dobrym tego słowa znaczeniu, zasługującym na Grammy.

Na YouTubie można obejrzeć też przepiękny live Loyla Carnera z Royal Albert Hall.

Jeśli masz ochotę na coś lekkiego, niezamulającego i z zachodu, polecam ci album “Sway” The Palms.
To formacja z Kalifornii, która wydaje swoją muzykę niezależnie. Miesięcznie na Spotify mają 763 tysiące słuchających, a rewelacyjny utwór “Push off” z omawianej epki nabił już 55 milionów odtworzeń.

“Sway” The Palms to rytmiczny pop z elementami indie rocka i wielością żywych instrumentów. Czasem beat nadaje perkusja, a czasem klawisz. Całość polana jest uwielbianym, charakterystycznym nastrojem dla młodych zespołów z Kalifornii oraz bardzo charakternym wokalem.
Muzyczną warstwę pięknie dopełnia ta druga tekstowa. Mówi o poszukiwaniu siebie, zmaganiu się z głosami społeczeństwa i zranioną miłością.

Wszystkie te rzeczy sprawiają, że to płyta, w mojej ocenie, bardzo uniwersalna. Chyba wiele osób nie pogardzi ciepłymi rytmiczno-melancholijnymi promieniami zachodzącego słońca?

“I know that Adam (OSTR), who produces all the Massive Cranes music is really influenced by Polish Jazz and by modern trap and hip hop which I think leads to an interesting combination between us.”

W 2024 roku Massive Cranes x O.S.T.R. wyprodukowali płytę Monuments, a 30 grudnia 2024 roku na Spootify pojawił się utwór Carnival. 

Kawałek zaczyna się bardzo mocno. Charakterystycznym beatem, przypominającym zegar. Perkusyjne cykanie, precyzyjne niczym sekundowa wskazówka, przeplata się z synthowym punchem zataczającym kółka. Tworzy się motyw karuzeli i cudowna cykliczność. Po kilku okrążeniach wchodzi rap Carnival z uniwersalnym tekstem i ogólną metaforą ludzkości. 

Wyszło genialnie! Na YouTubie można obejrzeć wersję z bardzo ciekawym teledyskiem. A pod nim mnóstwo pozytywnych komentarzy. 

Zapraszamy na taneczny hip-hop, z gatunku tych doskonałych, zachwycający swoją muzyczną warstwą. Słychać, że “melodia stale [autora] nęka”. Każda piosenka przepełniona jest mnóstwem sampli, beatów, które przeplatają się w swoim niesamowitym tańcu. “Wszystko w swoim czasie” wyróżnia się na tle polskich rapowych płyt. Zrobiona została pieczołowicie, dzięki czemu nie ma nudy na żadnym kawałku. 

Rap Mikołaja Kubickiego jest z jednej strony melodyjny, co zakrywa czasem o pop. Z drugiej wyraźny i charakterystyczny, więc teksty wybrzmiewają i “siadają” mocno i takie są.

“Na haju monotonii” ma się “w duszy smutku wylew”, a “w głowie megaflow, megalawina”. To nieporzucone wersy, a fragmenty historii.  

Płyta “ma w sobie lirykę i jazz”, a do tego brzmi bardzo perkusyjnie.

Głowa buja się przy niej nieustannie w wielu rytmach.

Zawiera również przesłania i chwile do refleksji. Jedno metatekstowe przytoczymy i z nim was zostawimy: “słuchaczu oczekuj od życia coś więcej, słaba to wizja by 50 klonów śpiewało o niczym na piątkowej playce”

Cieszę się, że “na to nie ma szans”, by Meek, oh why “przestał”. 

Kortez rozbraja swoim bezprecedensowym podejściem do muzyki, więc można spodziewać się po nim wiele. Jednak to co poczynił na płycie “Naucz mnie tańczyć” jest wręcz precedensem do precedensu. Nie jest to bardziej autentyczne od utworów “Hej wy” czy z “Z imbirem”, bo już tamte autentyczne były. Ale i tak poszedł tutaj dalej. Powiększył najdelikatniejsze zakamarki duszy za pomocą lirycznej lupy. Odważne zbliżenie wyśpiewał bez zająknięcia.

Płyta “Naucz mnie tańczyć” jest o zakończonej relacji, złamanym sercu, ale w perspektywie tak oryginalnej, szczerej i dobrej, że dało to efekt kojący.

Zadziwiające ukojenie, biorąc pod uwagę tematykę albumu, udało się uzyskać dzięki epickiej muzyce, która miejscami ma tyle operowej przestrzeni co “The Great Gig In The Sky” Pink Floydów. Ale przede wszystkim dzięki genialnej liryce, która nie ma w sobie ni okruszka negatywnej emocji. Niczym idealne pojęcie miłości.
Oprócz spokoju, płyta “Naucz mnie tańczyć” Korteza, daje też świeży, optymistyczny powiew przyszłości, tanecznym nadawaniem sygnału “Mayday”.

To coś dla konesrów dobrego tekstu, poszukiwaczy wyjaśnienia miłości i miłośników ogromnej muzycznej przestrzeni.

“Ecology” Mathematika to klasyczny rap z równym beatem i uniwersalnym tekstem. Uderza w niej matematyczna symetria między samplami, które przeplatają rytm żywych instrumentów (perkusji, pianina, gitary) z popularnymi melodiami. Miejscami słychać jazzowe pasaże, blues czy soul. Partie pełne zabawy i rzetelnej muzycznej pracy.

Wielką, lustrzaną symetrię do podkładu tworzy rap. Lekko agresywny o ciepłej barwie, który, poprzez świetny rytm, cudownie “siedzi” na samplach. Wielość scratchy i oryginalnych wstawek w utworach sprawia, że całość brzmi naprawdę oldschoolowo. 

Zadziwia mnie, że płyta ma już 25 lat. To genialny twór, który przeszedł próbę czasu na niesamowitym poziomie. 

Mnogość muzycznych fraktali i matematyczno-kosmiczna nawijka sprawia, że “Ecology” Mathematika z 1999 roku smakuje dziś (w 2024 roku) jak odświeżająca mięta. 

Gorąco polecam.

Jednak Polskę “grzeje” Skolim, który “zerwie z ciebie majtki”. Bije rekordy odtworzeń na YouTubie. Występuje non stop na dożynkach, na które podobno przedostaje się helikopterem, a jego fani to jak mówi Tik-tok “inna gęstość”. 

Można powiedzieć, że to dwa zupełnie różne muzyczne nurty. Jeden skrajnie rozrywkowy, drugi skrajnie artystyczny. Po co je zestawiać? 

Moim zdaniem warto dla samej świadomości, co się w Polsce dzieje. By trochę wyjść z bańki, czy to jednej, czy drugiej. By później może nawet odważyć się, “spojrzeć trochę szerzej” (jak rapuje Łona)  i zapytać:

Quo Vadis Polsko? Czy tak chcemy? 

Skolim “Wyglądasz idealnie” 206 mln odtworzeń. Natalia Przybysz “Nazywam się niebo” 4,6 mln

Ale wracając do świadomości:

Gdy zaczęłam porównywać wyświetlenia polskich artystów na YouTubie zadziwiona zasięgiem Skolima, zrobiło mi się przykro. Oto liczby jakie wtedy zobaczyłam:

Dziś są takie same. Oczywiście YouTube to niejedyna platforma do słuchania muzyki i nie sprawdziłam wszystkich polskich artystów. Jednak coś mi to zobrazowało. Od razu widać zdecydowaną przewagę disco-polo. Nic tej muzyki w Polsce nie przebija.

Nawet Mata z międzynarodowym przebojem “Kiss cam”, który “rozwalił” w swoim czasie “system”, zdobył “tylko” 94 mln wyświetleń. Ponad dwukrotnie mniej niż Skolim. Jedyne większe wyniki jakie udało mi się znaleźć, to również przedstawiciele disco-polo:

Wprawdzie youtuber Multi wysnuł teorię, że Skolim pomógł sobie z nabijaniem wyświetleń reklamami i przemawia do mnie ta teoria. 

Jednak nawet jeśli miernik nie jest sprawiedliwy (a na pewno do końca nie jest), pokazuje różnice w zasięgu, które mnie bolą. 

I nie chodzi mi o przeprowadzenie teraz krucjaty przeciwko disco-polo. Każdy ma prawo do rozrywki, jeśli nie krzywdzi innych. Ale czy taka muzyka nie krzywdzi właśnie? Jeśli jest puszczana wszędzie i na publicznych/darmowych imprezach? Co z małymi głowami, które usłyszą taką muzykę na miejskiej imprezie? A pomyślmy, co jeśli usłyszałyby Natalię Przybysz?

“Wyglądasz idealnie”, “To ja jestem niebo” – analiza utworów

Może to kuriozum zestawiać ze sobą utwór “Wyglądasz idealnie” Skolima i “To ja jestem niebo” Natalii Przybysz, ale przecież obydwoje mają szansę na scenach występować, a organizatorzy imprez ich zapraszać. I obydwie piosenki w polskiej kulturze występują.

Utwory są jakby o tym samym.. O idealnej kobiecie.

Skolim widzi ją doskonałą, bo jest najpiękniejsza. Śpiewa:

Widzę ciebie mała, jak jesteś doskonała

Jak bardzo mnie to jara, jak bardzo mnie to jara

Wchodzę do klubu, zamawiam pierwszą setę

Biorę zawsze dla siebie najpiękniejszą kobietę

Biorę ciebie mała, chcę byś tu została

Chcę, byś skarbie mnie tej nocy mocno całowała

Natalia Przybysz też widzi coś doskonałego, czego nie trzeba poprawiać:  

Nazywam się niebo

Mam wszystko co trzeba

To ja jestem Księżyc i Słońce

Idealne kobiety Skolima i Przybysz różnią się diametralnie. W utworze Skolima doskonała = najpiękniejsza, w utworze Przybysz doskonałość jest bezwarunkowa. 

W “Wyglądasz idealnie” kobieta jest uprzedmiotowiona, a świat utworu sprowadza się do fizyczności. Natalia Przybysz “leci wyżej”, jak rapuje Sokół i pokazuje poszukiwanie nieba, które jest w każdym z nas. I które znalazła, bez “rozkładania nóg” i “bujania się tak ładnie”. Posłuchajmy:

Wzięłam do ręki dziś moja rękę

Myślałam ze to za tobą tęsknie

Ale się okazało ze jednak nie

Tak bardzo brakowało mi mnie

To wielka różnica. Prawie taka, jak w odtworzeniach. I jeśli świat musi tak wyglądać, że ta rozrywka Skolima jest niezbędna, marzy mi się by dla równowagi Natalia Przybysz miała co najmniej 400 mln odtworzeń. To idylliczny balans i tak trochę mniejszy niżbym chciała, ale podkręcający apetyt. To co przesłuchacie raz w moim imieniu? 

Sannah zapełnia coraz większe sale koncertowe, a Kwiat Jabłoni w latach 2023-2024 można było napotkać i usłyszeć niemal wszędzie. 

Mnie jednak, jako nie-fanki tych artystów, ta ilość przytłaczała i szokowała. Tym bardziej ciągły wzrost obsesji na punkcie Sannah i Kwiatu Jabłoni w Polsce. Nie mogłam po jednej nutce zauważyć co w tej muzyce jest, że ludzi tak porusza. Grono fanów Sannah i Kwiatu Jabłoni przybierało na sile, więc zaczęłam ten temat badać. A gdy usłyszałam że na ich koncertach płaczą nawet stare chłopy, musiałam poznać odpowiedź.

Dlaczego tak słodka muzyka porusza nawet stwardniałe stare męskie serca? 

Odpowiedź: bo ludzie potrzebują bajek.

Wielu ma w sobie wieczne dziecko, które pragnie ukojenia, a muzyka Sannah i Kwiatu Jabłoni im to daje. Przynosi natychmiastowy efekt pocieszenia, przenosi do lepszego, bajkowego świata, w którym wszystko jest miękkie, słodkie i nic nie grozi. 

I takie są dźwięki na płytach Sannah i Kwiatu Jabłoni. Szczególnie tych najnowszych. Wszystko jest tak ugładzone, tak usłodzone, że mnie aż mdli. Nie ma ani jednej gorzkiej nuty, ani jednej przerwy w słodkich dźwiękach i słowach. Nie ma tam dla mnie przestrzeni.

Myślę, że wielu tej przestrzeni/przerw/realności w muzyce potrzebuje i stąd istnieje również grono nie-fanów Sannah i Kwiatu Jabłoni w Polsce, do których należę.

Ale już rozumiem, czym jest ta muzyka dla ludzi – słodyczami. A bez nich świat jest cięższy, więc ogromny fenomen Sannah i Kwiatu Jabłoni już dłużej mnie nie dziwi.

A ty do którego teamu należysz? Barbie czy Oppenhaimer?

Jeśli jesteś fanem Sannah lub Kwiatu Jabłoni, ciekawi mnie czy się z tym zgodzisz. Czy ta muzyka daje ci ukojenie, czy coś innego w niej znajdujesz? A jeśli jesteś team – zdziwienie ich sukcesem – zastanawiam się czy rozjaśniłam ci ich fenomem?