Loyle Carner “Hugo” – rap tak dobry, że brakuje mi słów. Gdzie Grammy?

Nawijka tak szczera, że aż dusza przysiada. Rap rytmiczny jak miód, a muzyka, że ja wysiadam. Loyle Carner płyta “Hugo” to sztos! 

Od pierwszych dźwięków albumu “Hugo” Loyla Carnera dostaje się prosto w twarz wielkim podmuchem świeżego powietrza. Raper dźwiękami zabiera cię w głąb duszy. To podróż błyskawiczna – windą –  i odważna – bez wprowadzenia. Zjeżdża się wgłąb “ciemnych” emocji. Tych, których często ludzie unikają – nienawiści, złości, smutku. Piosenka “Hate” Loyla Carnera otwiera płytę. A po niej wysiada się na ziemi, czyli w realności i słucha się powodów, dlaczego ta nienawiść autora zalała.

Loyle Carner – wyjątkowy brytyjski raper

Raper nie owija w bawełnę. Mówi, jak jest. Mówi o nierównościach, o bólu. O tym, jak czuje się czarnoskóry mężczyzna, dziecko z ADHD, osoba nielubiąca siebie, szukająca siebie, niepasująca do społeczeństwa czy człowiek tracący bliską osobę.
I robi to w sposób tak artystyczny, że mimo różnych powodów emocji, uznaję tę płytę za uniwersalną. Nienawiść, strach, ból dotyka każdego, a raperowi udało się złapać te emocje w niesamowitej perspektywie. 

Perspektywie osoby bardzo wrażliwej, dobrej, która nie chce, by świat tak wyglądał, ale nie odwraca wzroku od tego co widzi. Nie chce tego czuć, ale to czuje. 

Płyta “Hugo” pełna groovu

Loyle Carner zrobił to na płycie “Hugo” w sposób tak artystyczny, że aż zapiera dech.
Każdy wers naszpikowany jest mnóstwem błyskotliwych porównań, follow-upów i spostrzeżeń. Można słuchać tego godzinami i ciągle wyciągać nowe smaczki.
Mimo mnogości artyzmu, muzyka albumu “Hugo” w ogóle nie przytłacza. Jest cudownie lekka i melodyjna.
Loyle Carner jest bowiem nie tylko niezwykle utalentowany, jeśli chodzi o nawijkę, ale też muzycznie. Podkłady są pełne skarbów: jazzu, groovu, lirycznego pianina. Słychać “starą” szkołę i klasyczne formy w bardzo nowoczesnym wydaniu. Nic dziwnego, że płyty Loyla Carnera są bardzo poważane w środowisku hip-hopowym. 
Dla mnie jego utwory są tak genialne, że brzmią meanstreamowo, w dobrym tego słowa znaczeniu, zasługującym na Grammy.

Na YouTubie można obejrzeć też przepiękny live Loyla Carnera z Royal Albert Hall.